Stof tot nadenken…

Ik zit op kot in Leuven voor de herexamens. Ik heb er vrij veel en ben hier dus al een kleine maand. Sinds twee weken hebben we hier geen warm water meer. Wat eerst een grondige reden voor geklaag en gezaag was, is nu een reden geworden om eens goed na te denken (vooral omdat het er naar uitziet dat we vanaf morgen terug warm water hebben, joepie! ). Wat mij in die twee weken vooral is opgevallen, is hoeveel keer per dag een mens water gebruikt. Want het is niet enkel voor de douche dat we warm water gebruiken, ook voor het afwassen laten we de gootsteen vol lopen. Het is op het moment dat ik de warmwaterkoker vol deed en opzette (er kan 2 liter in mijn waterkoker), dat ik merkte dat 2 liter om af te wassen niks is, 1 enkel bord ligt nog niet eens onder water, laat staan al hetgeen ik wil afwassen. En toen kwam ik tot het grote besef hoeveel water we wel niet elke dag verspillen. Vooral hier op kot dan. Ieder doet zijn eigen afwas en iedereen neemt zijn eigen afwaswater. Iedereen laat zo een gootsteen vollopen, enkel om een aantal borden terug schoon te krijgen. Hoeveel water verspillen we zo niet? Om nog maar te zwijgen over wanneer er gedoucht wordt of een bad genomen wordt.  Geen warm water hebben deed me ook beseffen hoe verwend we wel niet zijn. De meeste gesprekken die ik gevoerd heb de afgelopen dagen ging over warm water en het feit dat we het niet hadden. Iedereen ervaart het als een groot gemis. Iedereen vond het niet kunnen om zo lang zonder te zitten. Maar wat dan met die mensen die zoveel kilometers moeten lopen om nog maar een enkel emmertje met water te hebben, als ze geluk hebben is het proper water. Wij zijn zo verwend door in het Westen geboren te worden en we beseffen het niet eens. We weten wel dat we goed terechtgekomen zijn en van geluk mogen spreken, maar het echt tot in ons hart beseffen, dat doen we niet. Ik denk ook niet dat we dat kunnen. Zelfs als we immegreren naar een klein Afrikaans dorpje en er middenin gaan leven zullen we het niet beseffen. Tegenover hen zullen wij altijd de blanken zijn, altijd diegene met het geld, zelfs als we het naar onze normen niet breed hebben. Ik vind het soms echt verschrikkelijk te moeten beseffen dat ik het zo goed heb en dat ik mag studeren enkel en alleen omdat ik toevallig op het juiste continent geboren ken. Ik heb soms echt moeite om dat te kunnen vatten. Ik probeer zoveel mogelijk met beide voeten op de grond te staan en te beseffen hoe goed ik het wel heb, ook al is dat niet makkelijk wanneer zo’n problemen een ver-van-mijn-bed-show zijn.